Afgelopen weekend was het weer eens zo ver: ik ging vriendin Anna bezoeken in Berlijn. Nu is een weekendje met Anna op stap echt een straf: ik moest steeds maar gezellig uit eten en ze wilde dat ik ook steeds dat ik een biertje meedronk. Nou ben ik de beroerdste niet, dus ik ben haar daarin meteen na aankomst vrijdagavond al tegemoet gekomen. Je moet wat om haar te bedanken voor haar gastvrijheid. En waar konden we dat nou beter doen dan in Bar am Lützowplatz? Anna zou het niet weten en ik ook niet, het is aan de Lützowplatz nu eenmaal altijd gezellig. Bovendien heeft de bar een musikalisches programma, wat zoveel betekent als dat ze geen nieuwe troep draaien. En dat houdt de negentienjarige nathalzen buiten de deur, want die houden nu éénmaal niet van Jazz. Prima atmosfeertje voor filosoferen over… Ja, geen idee meer. Iets met elastiek en motoren.

Ik kan trouwens aanraden om met de trein naar Berlijn te reizen. Het is mogelijk om vanaf ieder treinstation in België naar Berlijn te treinen. Het snelste is wel met de ICE vanaf Brussel.

Het werd natuurlijk laat en eenmaal bij Anna blies haar luchtbed niet op, dus sliep ik op de kussens van haar bank. Náást de bank, welteverstaan, want die was te kort. Maar op haar laminaat schoven de kussens uit elkaar – nouja, veel oog heb ik niet dichtgedaan. Wel het Duitse equivalent van Telsell tot diep in de nacht gezien. Tot diep in de nacht verkochten ze bij opbod oogstrelende juwelen.

Gelukkig maakte Anna mijn slechte nachtrust goed met een goeie kop koffie, waarna we vrienden Isaac met het baardje en mooie Yuri gingen opzoeken voor een brunch en Zoo-besuch. Isaac studeert biologie en kon machtig interessante dingen vertellen over Großkatzen. Ik begreep daarvan alles behalve de werkwoorden en zelfstandig naamwoorden, dus kan niet alles herhalen. Maar de dierentuin was sowieso leuk.

Niet ver van de dierentuin scoorde ik nog een nieuw luchtbed, waar ik erg mee in mijn sas was. We aten een lekker bord Nudeln bij een Duitse “Italiaan” en toen we een bodempje hadden, gingen we nog wat drinken onder de U-Bahn, alwaar ze een ietwat louche cocktailbar hadden weten te bestemmen. Geen idee meer hoe het er heette. Ik zal het Anna nog eens vragen. We bleven er hangen omdat het inmiddels zo glad was geworden buiten. Mooie Yuri had meteen sjans en die hebben we de rest van de avond niet meer teruggezien. Ik heb het rustiger aan gedaan. En Anna was heel grappig, want die wilde alle cocktails van de kaart proberen. En ik was grappig omdat ik haar in het Duits probeerde te zeggen: “Zou je dat nou wel doen?” en daarbij heel charmant over elk half woord struikelde. En Isaac met het baardje was grappig omdat hij heel bedremmeld op zijn kruk zat en probeerde over serieuze onderwerpen te beginnen. Hij was desondanks heel welkom was aan ons tafeltje. Hij hield ons als het ware in evenwicht.

Op de weg terug was het trouwens – niks niet evenwicht – enorm glibberen geblazen. We werden bij het oversteken daarbij nog uitgescholden door een voorbijslippende pizzakoerier, maar Isaac bleek ook heel mooi te kunnen schelden – zo schuilt in iedereen een ruwe diamant. Nouja, om een lang verhaal kort te maken: we kwamen heelhuids thuis. En daar kwam ik erachter dat ik mijn luchtbed in de louche bar was vergeten, dus ik heb nog een nacht tussen de kussens op het laminaat geslapen. (Zie je nou? Die weekendjes weg zijn helemaal geen pretje.)

’s Ochtends dan nog een highlight, want ik wilde (als Usual Suspects-fan) eten bij Keyser Soze en mán wat kunnen die een ontbijtje koken! Mjummienummienum. Ik heb mijn vingers erbij afgelikt. En toen was het alweer tijd voor de reis terug. Natuurlijk enorm van moeten bijkomen, dus maandag nog vrij… En nu alweer net als iedereen gewoon aan het werk. Ik ben een harde! Maar ik klaag niet. Voorlopig weer even thuis dus. Volgende stop is Praag als ik me niet vergis. I’ll keep you all posted!